De start van een reeks waar ik al langer over na loop te denken. Geïnspireerd door mooie gesprekken, goede podcasts en fijne muziek. Onderstaande korte tekst is niet van mij (heb hem wel iets aangepast), en kwam echt binnen toen ik deze voor het eerst hoorde. Dat was voor mij de aanleiding om mijn ‘overdenkingen’ te gaan opschrijven.
Ik ben 59, dat is best al een leeftijd maar ook weet niet zo oud. Het is wel een opwindende leeftijd want er liggen minder jaren voor me dan achter me. Ik heb geen tijd voor flauwekul, het leven is te kort voor slechte wijn dus ik stel mezelf vragen, hoe ben ik geworden wie ik ben, waarom ben ik wat ik ben en de belangrijkste vraag, hoe geef ik de rest van mijn leven zin.
Deze vragen ben ik mijzelf gaan stellen en natuurlijk deel ik veel van wat er in mijn hoofd zit met familie en close friends. Maar misschien zijn er wel veel meer mensen die dit herkennen, vandaar dat ik heb besloten dit op mijn blog te doen, mijn overdenkingen hier te delen. Wie weet kan ik de lezers er nog een plezier mee doen.
Over de titel van deze reeks heb ik wel even na zitten denken, overpeinzingen past niet, beschouwingen zijn te zakelijk en zo waren er nog wel wat termen. De nu gekozen titel past denk ik het best. Er zal ook geen regelmaat in zitten, ik moet het voelen als ik het schrijf. De meeste ‘overdenkingen’ ontstaan tijdens het luisteren van muziek of tijdens het auto rijden (in combinatie met muziek). Maar ik heb niet altijd meteen de mogelijkheid/tijd om mijn gedachten en overdenkingen volledig uit te schrijven. En bij thuiskomst vervliegen dan de gedachten weer en wordt je opgeslokt door de waan van de dag. Dus zijn het vaak steekwoorden of korte zinnen, en die zijn nu de bron voor deze reeks.
Vandaag dus de intro (en misschien wel een beetje de ‘verplichting’ voor mijzelf om nu echt vaker te gaan schrijven).
Wees welkom in the Windmills of My Mind
Geef een reactie