Je luistert naar je playlist van Thomas Bergersen en ineens komt dat ene nummer voorbij. En dan exact op het juiste moment. Tussen al die andere nummers, de stem, de melodie, ineens raakt hij je daar waar je het echt heel diep van binnen voelt.
Compass van Two Steps From Hell.
Ik kende het nummer natuurlijk al wel, vond het altijd al een heel mooi nummer en een prachtige tekst. Heb het hier ook al eens eerder gedeeld in een verhaal. Het is de combinatie van de stem, de instrumenten maar nog veel meer, de sfeer die het oproept. Deze keer raakte het mij veel dieper dan anders, een soort van herkenning. De tekst is in het Noors, ze zingt over keuzes, over twijfel en anderen om je heen die ergens iets van iets vinden, dat je moet luisteren naar je eigen innerlijke kompas. Over de vele wegen die je kunt volgen, onzekerheid, het maken van de juiste keuzes. En dan ontstaat dat beeld voor mij, je hebt een eigen innerlijk kompas.
Mijn vader is nu net negentig geworden, hij gaat steeds verder achteruit met zijn gezondheid en sinds het overlijden van mijn moeder heeft hij een heel sterk verlangen om te sterven. Dat klinkt natuurlijk heel hard maar wij als zoons weten het, voelen het, het is er al lang en gaat niet weg. Hij heeft het vaker gezegd, hij blijft het zeggen, voor hem is zijn leven voltooid. De gesprekken zijn gevoerd, met de huisarts, het nationaal euthanasie centrum, binnenkort ook met het Hospice. De beslissing is eigenlijk al genomen, komende week zal hij stoppen met eten en drinken. Als alles verloopt zoals men ons heeft verteld, zal hij dan binnen één of twee weken overlijden.
Wat ik hierboven heb geschreven voelt eigenlijk vreemd. bijna zakelijke woorden voor iets wat helemaal niet zakelijk voelt, het gaat namelijk wel over mijn vader. Hij die er mijn hele leven is geweest en van wie ik weet dat hij er binnenkort niet meer zal zijn. En ja, het is zijn keuze en die respecteren we, zonder voorbehoud.
Als ik er zo over nadenk dan is het misschien een van de moeilijkste vormen van liefde. Niet proberen hem op andere gedachten te brengen, omdat ik (wij) hem nog niet wil missen, maar herkennen en erkennen dan zijn kompas niet dat van mij is. Ik hoef zijn keuze niet te maken, ik hoef hem alleen te respecteren en hem te steunen in deze laatste periode van zijn leven, hem helpen deze laatste weg af te leggen die hij zelf heeft gekozen.
Dit alles betekent niet dat er geen twijfel of verdriet is. Ook niet dat er geen momenten zijn waarop verstand en gevoel met elkaar in gevecht zijn. Natuurlijk zijn die momenten er, ze horen er gewoon bij. Maar onder al die verschillen gedachten zit nog iets anders, dat besefte ik doet ik het nummer hoorde en de tekst vertaalde. Het is niet dat ik nu weet hoe de komende weken er uit gaan zien, het is wel het besef dat je niet alle antwoorden buiten jezelf kunt vinden. En nee, dat is niet zweverig bedoeld, het is een heel sterk gevoel in mij nu.
In een vorige blog heb ik er ook al over geschreven, antwoorden vindt je niet bij mensen die zeggen wat zij zouden doen, ook niet in alle goedbedoelde adviezen en zeker niet in wat hoort, wat verstandig is of van je verwacht wordt. Sommige antwoorden liggen dieper in jezelf. Het mooie nummer spreekt van een een licht dat in jezelf woont, letterlijk zingt ze over een kompas dat je nacht verlicht.
Het is voor mij nu ook duidelijk dat mijn vader dat kompas al langere tijd volgt. Zijn richting is niet te vergelijken met de richting die anderen zouden kiezen. We hebben namelijk allemaal een eigen innerlijk kompas en hij volgt dat van hem. In de komende tijd zal ik vooral proberen mijn eigen kompas te volgen. Dat doe ik niet om alvast vooruit te lopen op het afscheid of alvast betekenis te geven aan iets wat eerst nog volbracht moet worden. Ik volg het simpel en alleen om aanwezig te zijn bij wat er nu is. Bij mijn vader, bij mezelf en bij de mensen van wie ik houd.
De komende weken zullen zwaar zijn, dat zal iedereen beamen. Er zullen momenten zijn waarop ik sterk ben, afgewisseld met momenten waarop dat echt even niet lukt. Dat hoeft ook niet. Ik hoef niet de hele tijd vooruit te kijken naar dat moment wat onvermijdelijk komt, ik wil in het nu blijven en genieten van de tijd die er samen nog wel is. Hoe kort die tijd inmiddels ook geworden is.
Want misschien is dat uiteindelijk wat zo’n innerlijk kompas doet. Het vertelt je niet hoe zwaar de weg zal worden, het neemt je verdriet niet weg en het geeft je ook niet alle antwoorden. Het wijst alleen een richting wanneer het donker wordt.
En soms, soms is dat echt genoeg.
Geef een reactie