Na lange tijd heb ik weer een bezoek gebracht aan een voor mij hele bijzondere plek, met veel (emotionele) herinneringen. De plek waar mijn lieve zusje heeft gelegen, geleden en uiteindelijk is overleden. Jaren lang hebben we haar daar bijna wekelijks bezocht, genietend van die ene glimlach, van even bij elkaar zijn, van elkaar steunen, van er voor elkaar zijn. Ze werd er liefdevol verzorgd maar het was telkens weer een beladen afscheid.
Het gebouw lag altijd al in een bosrijk gebied, we wandelden vaak nog even een rondje voordat we weer vertrokken. Bij aankomst deze keer bleek het gebouw jaren geleden al te zijn afgebroken, alles was weg, de plek was teruggeven aan de natuur. In eerste instantie hevig verbaasd ging ik even in het gras ging zitten en zag die ene grote sterke boom, bijna midden op de plek waar het gebouw ooit heeft gestaan, als een teken, krachtig, onverstoorbaar en mooi. Er kwam een mooi soort rust over mij heen en heb een tijdje in alle stilte naar de boom zitten kijken, mijmerend over toen, maar met een glimlach.
Waarom deel ik dit hier, en niet op bv facebook of een andere social medium? Mijn familie kent het verhaal, daarvoor hoeft het niet. Nee ik deel het graag hier op dit blog, om de doodeenvoudige reden dat er hier misschien mensen zijn die het wellicht ook hebben meegemaakt, het begrijpen en voelen. Gedeelde smart…
En elke keer dat ik aan haar denk, hoor ik dit nummer in mijn hoofd, het is onlosmakelijk met haar verbonden * Alan Parsons – Very Last Time *
So now I remember the day
When we said goodbye for the very last time
But no one can take you away
‘Cause here in my memories there’s never a very last time
Update mei 2026 – ik heb via Suno een eigen nummer gemaakt in de stijl van dit blog. https://suno.com/song/e73ef543-da12-4ff6-a219-4f506c9fa722
Geef een reactie