Vanmorgen, toen mijn gordijnen automatisch open gingen (ik heb een heerlijk zelf gebouwd Smart Home), was het buiten gevoelsmatig net even anders licht dan anders. Niet heel speciaal of zo, alsof de wereld ineens was veranderd, maar meer een zachte gloed. Vanuit mijn woonkamerraam keek ik met een glimlach naar buiten. De bomen bewogen zachtjes met de wind mee en verderop kwam het normale dagelijkse leven al weer op gang. Auto’s reden voorbij, mensen in de bus op hun telefoon, ik dacht aan mijn agenda en de komende afspraken. En toch, vandaag voelde net een beetje anders dan anders, volgens mij omdat de zomer dichterbij komt. Het zou maar zo kunnen zijn dat deze tijd van het jaar iets in mensen losmaakt wat in de winter stiller blijft.
In gedachten dwaal ik af naar de vraag hoe vaak we bezig zijn het zoeken naar de juiste weg. Dat het leven een soort routeplanner is die je zo snel mogelijk door moet hebben en geen verkeerde afslag neemt. Dan bekruipt mij het gevoel dat iedereen, behalve ikzelf, precies weet waar je heen moet. Maar gelukkig, hoe ouder ik word, hoe meer ik mij realiseer dat het leven helemaal niet zo planbaar is. Dat sommige antwoorden pas onderweg ontstaan en niet als je stilstaat om ze van te voren volledig uit te werken.
Een richting opgaan begint meestal niet vanuit zekerheid, het begint meestal bij nieuwsgierig blijven. Bij dat kleine innerlijke stemmetje dat zachtjes tegen je praat. Dan gaat het over een onderwerp wat steeds weer terugkomt. Of een gedachte die blijft hangen, een mooi lied dat je onverwacht raakt. Of een voorgevoel, alsof iets in jezelf al vooruitloopt op wat je in je hoofd nog niet begrijpt. En niet alles moet ook meteen een verklaring hebben, nieuwsgierig zijn brengt je meestal verder dan zekerheid ooit kan.
Datzelfde gevoel krijg ik ook in de bergen, tijdens wandelingen waarbij het pad nooit helemaal zichtbaar is. Want een rechte weg waarop je ver vooruit kunt kijken verliest al snel zijn magie. Een mooi slingerend pad houdt je aandacht vast omdat achter iedere bocht iets nieuws kan liggen. Een wijds uitzicht, een veld met bloemen, een spannende bergtop, koeien met bellen, een onbekende waar je spontaan mee in gesprek raakt. Of gewoon een moment waarop je merkt dat je rustiger adem haalt en je hoofd even stopt met dat dat vooruitdenken.
Zoals ik het zie gaat dat in het leven net zo. Het is niet goed om alles al van te voren te weten (al kan dat soms wel rust geven :)). Alles van te voren weten kan natuurlijk ook helemaal niet. Het onbekende geeft ruimte voor verwondering, groei en verandering. Voor momenten waarop je onderweg iets over jezelf leert waar je je nog niet bewust van was.
Als de lente op z’n einde loopt en de zomer zich aandient krijg ik altijd de indruk dat dit gevoel nog sterker wordt. Het is dan dat de langere avonden mij automatisch uitnodigen tot nadenken, een soort van rustig mijmeren. Hoe zie ik de toekomst, waar krijg ik energie van, wat mag wat minder, wat hoeft niet meer zo perfect gedaan worden? En belangrijker: wat wil ik vasthouden voordat dit gevoel wegvloeit met de tijd?
Zou het niet een mooie gedachte zijn om niet alleen op 1 januari te beginnen met voornemens en ideeën. Want verandering alleen hoeft toch niet te bestaan als de vuurwerkrook nog in de lucht hangt? Want ik denk dat juist ergens halverwege het jaar ook ruimte ontstaat om vooruit te kijken. En dan zonder grote beloften, zonder sociale druk, gewoon bij jezelf voelen wat aandacht vraagt.
Even doordenkende, misschien zou ieder seizoen een eigen woord mogen hebben. Een woord dat niet alles kan oplossen, maar je wel in de juiste richting stuurt. Niet als doel op zich, maar als een bijzondere herinnering op het pad wat je volgt. Verdragen. Vertrouwen. Verstillen. Ontdekken. Of misschien gewoon: toelaten?
Als je er op die manier naar kijkt dan realiseer je jezelf ook dat het vaak niet de strak uitgewerkte plannen zijn die het meeste kleur gaven aan je leven. Dan kun je denken aan de verborgen afslagen op je pad en die mooie onverwachte ontmoetingen. Ook interesses die konden uitgroeien tot iets mooiers of een wandeling zonder haast met een gesprek wat je bij is gebleven. Uiteindelijk zijn dat je groeimomenten, als je even vergeet waar je precies naartoe zou gaan en daardoor iets hebt gevonden wat veel belangrijker blijkt te zijn.
Een van de mooie dingen aan het ouder worden is, denk ik, dat je langzaam ontdekt dat het leven niet draait om het perfect lezen van de kaart. Het gaat meer om de richting en de aandacht houden voor de route zelf. Om oog te hebben voor alle dingen die je onderweg tegenkomt, zelfs wanneer het pad een bocht maakt die je niet had verwacht.
Geef een reactie