Vanmorgen, toen Siri de gordijnen opende, viel het licht anders naar binnen. Niet spectaculair, niet alsof de wereld ineens veranderd was, maar zachter. Alsof de dag nog niet precies wist wat hij van plan was en daarom alles even open liet. Vanuit mijn slaapkamerraam keek ik naar buiten. De bomen bewogen zachtjes in de vroege zomerwind, terwijl ergens verderop het gewone leven alweer op gang kwam. Auto’s, mensen, afspraken, agenda’s, weer veel te doen. En toch voelde het vandaag net een beetje anders, ik denk omdat de zomer dichterbij komt en heb het gevoeld dat deze tijd van het jaar iets losmaakt wat in de winter stiller blijft.
Ik dacht aan hoe vaak we bezig zijn met de vraag of we wel op de juiste weg zitten. Alsof het leven een soort routekaart is die je zo snel mogelijk moet begrijpen voordat je verkeerd afslaat. Alsof iedereen behalve jijzelf precies weet waar het heen moet. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik mij realiseer dat het leven zich helemaal niet zo laat plannen. Dat sommige antwoorden juist ontstaan terwijl je onderweg bent, niet terwijl je stilstaat om ze in gedachten af te dwingen.
Richting ontstaat zelden uit zekerheid, vaker begint het bij nieuwsgierig blijven. Bij dat kleine stemmetje dat ergens vanbinnen zachtjes tegen je praat. Een onderwerp waar je steeds weer op terugkomt. Een gedachte die blijft hangen of een lied dat je onverwacht raakt. Een plek waar je telkens opnieuw naartoe wilt, alsof iets in jou al vooruitloopt op wat je hoofd nog niet begrijpt. En dat hoeft ook niet meteen verklaard te worden. Nieuwsgierigheid brengt je vaak verder dan zekerheid ooit kan doen.
Datzelfde gevoel krijg ik ook in de bergen, tijdens wandelingen waarbij het pad zich nooit helemaal prijsgeeft. Een rechte weg waarop je kilometers vooruit kunt kijken verliest al snel zijn magie, maar een slingerend pad houdt je aandacht vast. Achter iedere bocht kan iets nieuws liggen. Een uitzicht, een bloemenveld, een spannende top, koeien, een vreemdeling waar je spontaan mee in gesprek raakt. Of gewoon een moment waarop je ineens merkt dat je ademhaling rustiger wordt en je hoofd ophoudt met vooruitdenken.
Zoals ik het zie werkt het leven precies zo. Dat het niet de bedoeling is om alles vooraf te weten, dat kan natuurlijk ook helemaal niet. Dat juist het niet weten ruimte maakt voor verwondering, groei, verandering. Voor die momenten waarop je ineens beseft dat je langzaam iemand aan het worden bent die beter past bij wie je diep vanbinnen altijd al bent geweest.
De zomer lijkt dat gevoel nog sterker te maken. Alsof langere avonden automatisch uitnodigen tot nadenken, een rustig soort mijmeren. Hoe zie ik de toekomst, waar krijg ik energie van, wat mag wat minder, wat hoeft niet meer zo perfect? En nog wel belangrijker: wat wil ik vasthouden voordat de tijd er stilletjes mee vandoor gaat?
Ik vind het een mooie gedachte om niet alleen op 1 januari opnieuw te beginnen. Alsof verandering alleen zou mogen bestaan wanneer vuurwerkrook nog in de lucht hangt. Juist ergens halverwege het jaar ontstaat ook ruimte om eerlijker vooruit te kijken. Zonder grote beloften, geen druk, gewoon voelen wat aandacht vraagt.
Misschien zou ieder seizoen een eigen woord mogen hebben. Een woord dat niet alles oplost, maar wel richting geeft. Niet als doel op zich, maar als een bijzondere herinnering onderweg. Verdragen. Vertrouwen. Verstillen. Ontdekken. Of misschien gewoon: toelaten.
Want uiteindelijk zijn het zelden de strak uitgetekende plannen die het meeste kleur geven aan een leven. Het zijn de onverwachte zijpaden, de ontmoetingen die je niet zag aankomen. De interesses die langzaam uitgroeien tot iets groters. De wandelingen zonder haast en de gesprekken die blijven hangen. De momenten waarop je even vergeet waar je precies heen moest, en juist daardoor iets vindt wat veel belangrijker blijkt te zijn.
Het mooiste aan ouder worden is volgens mij dat je langzaam ontdekt dat het leven niet draait om het perfect lezen van de kaart, maar om aandacht houden voor de route zelf. Voor alles wat onderweg verschijnt, zelfs wanneer het pad een bocht maakt die je nooit had kunnen voorspellen.
Geef een reactie