Eind december, het schemert en zo nu en dan valt er een druppel. Eindelijk een beetje droog denk ik en ik wandel naar buiten. De bomen ruisen in de wind, kerstverlichting rondom de huizen, gezelligheid. Zo nu en dan passeert er een fietser, iemand loopt met zijn hond, ik doe mijn oortjes in en zet de muziek aan. Al wandelend verzink ik in mijn overdenkingen van het afgelopen jaar.
Het is nog maar 2,5 week geleden dat mijn moeder is gecremeerd. Half november kreeg ze pijn en moest de huisarts komen, meteen met de ambulance naar het ziekenhuis. De volgende dag de harde diagnose, kanker, niets meer aan te doen. De keuze, hospice of thuis was snel gemaakt. Thuis! We gaan haar thuis verzorgen! Samen met de thuiszorg, mijn vader en mijn broer hebben we dat gedaan. Twee weken later is ze overleden, zo snel, onwerkelijk gewoon. Tijdens de twee weken thuis was ze nog sterk genoeg om haar eigen uitvaartwensen te bespreken en wat een prachtige uitvaart is het geweest. De tranen biggelen over mijn wangen en vermengen zich met de regendruppels, ik blijf even hangen in het moment en laat het gaan, verdriet moet er uit en het is goed.
En dan zit je midden in december, de gezellige maand die nu net even anders voelt. Hoe leven en dood zo dicht bij elkaar liggen. Begin november is mijn kleinzoon geboren, wat een prachtig manneke. Hij heeft nog bij mijn moeder, tijdens haar laatste week, in haar armen gelegen. Zo’n mooi beeld, vreugde en verdriet liggen zo dicht bij elkaar. De liefde die mijn zoon en z’n vriendin aan het kleine manneke geven is zo geweldig mooi om te zien, hartverwarmend. Warme gevoelen en verdriet, zo dicht bij elkaar.
Terugkijkend was het een bewogen jaar, extreem druk op het werk, lange dagen en soms hard achter de feiten moeten aanlopen omdat er weer onverwachte dingen gebeurden. En dan is dat wat in de laatste twee maanden van het jaar gebeurde wel weer een belangrijke ‘wake-up call’. En ja, ik heb het al vaker gehad maar toch gebeurt het mij telkens weer dat ik mezelf verlies in het werk en alles prefect wil regelen. Voor het komend jaar geen ‘goede voornemens’ maar wel meer tijd voor mijzelf en familie/vrienden. Deze laatset ‘wake-up call’ was wel een hele harde en ik ben blij dat ik, vanaf het moment dat mijn moeder werd opgenomen, mijn werk achter mij heb gelaten en vrij heb genomen. Bijzonder ook hoe makkelijk dat ging, er was maar 1 ding belangrijk, m’n moeder en familie. Het kan dus wel, werk is niet het belangrijkste. En natuurlijk weet ik dat, iedereen zal mij gelijk geven, waarom het dan toch steeds lastig is/was, daar ben ik nu wel achter. Je bent nooit te oud om te leren, zeker niet over jezelf. Ik accepteer mijn fouten, leer ervan, ga verder en geniet van het leven.
Terwijl het steeds donkerder wordt buiten en de wind aanwakkert, ik mijn kraag opzet en de muziek nog iets harder, verzink ik verder in gedachten. Over relaties, mijn huwelijk dat vele jaren geleden is gestrand en hoe ik daarna mijn leven vorm heb gegeven. Ook daardoor weer heb geleerd van mijn fouten, alles heeft z’n plekje gekregen, ik ben een tevreden mens en kijk met een positieve blik de wereld in. Niet altijd even makkelijk om positief te blijven, het wordt ook niet altijd door iedereen als fijn ervaren maar het hoort bij mij. Een voorbijganger lacht vriendelijk naar mij en ik realiseer mij dat ik momenteel met een grote glimlach loop te wandelen.
Dat er zo nu en dan eens iets mist in mijn leven, dat weet ik ook. En ik zeg dat met veel liefde voor wat ik wel heb, want dat is oprecht mooi en goed. Maar soms, op zo’n moment dat het leven je even raakt, mis je gewoon een aanwezigheid. Niet eens iets groots. Een hand op je schouder, een knuffel, iemand die naast je op de bank zit zonder dat er woorden nodig zijn. Dat is geen verwijt aan wie dan ook, het is gewoon hoe het soms voelt. Die behoefte aan nabijheid, aan warmte die je fysiek kunt voelen, vanaf je kruin tot in het puntje van je tenen. Samen stilte kunnen delen, maar ook diepte, hoogtepunten, lachen en huilen. Ik verlang er soms naar, en dat is ok. Het is een wens, geen gemis dat mij klein maakt. Want ik koester wat ik heb, oprecht, innig en van harte, en ik zou het voor geen goud kwijt willen raken.
Er zit nog steeds een grote glimlach op m’n gezicht, de zachte regen heeft inmiddels plaatsgemaakt voor wat hardere regen en meer wind. Geen punt, ik zet mijn capuchon op een loop door de laatste straat voordat ik weer bij mijn huis aankom. Thuis aangekomen gaat de natte jas uit, ik trek wat warms aan en nestel me met een heerlijke kop thee en een paar bonbons (je moet jezelf wel verwennen hè) op de bank. Nog een paar dagen en dan is het kerst, dat vier ik op de eerste plaats met mijn vader en broer, daarna met verdere familie. Op de kast staat een foto van mijn moeder, ik heb er ledlampjes omheen gemaakt en kijk er met een glimlach naar.
Even Winter vol Liefde kijken en daarna, de film die ik al heel vaak heb gekeken en die mij ooit heeft doen inzien dat je niet alles voor vanzelfsprekend moet aannemen. The Family Man met Nicolas Cage. Sommige zullen het een mierzoete romcom vinden maar ik kijk er net iets anders naar, ik voel de liefde tussen beide, herken mijn wens en erken dat je leven echt anders kan zijn met de, voor jou. juiste match. Of ben ik nu te romantisch en heb ik een rosé bril op? Maakt niet uit, het is mijn gevoel, het is december, ik geniet er van.
Het is al weer laat, nog even appen met mijn lieve vriendin en dan is het tijd om te gaan slapen. Morgen weer een drukke dag, boodschappen doen voor de kerst, nog een paar laatste kaarten schrijven en …. misschien deze gedachten eens delen – bij deze.
De muziek is wat ik heb geluisterd tijdens mijn wandeling en het schrijven. Dit laatste nummer is ‘mijn kerstgedachte’ aan jullie. Zoek de tekst maar eens op, het is Noors maar google kan hem vertalen 🙂 x
Fijne feestdagen allemaal en een goed begin van 2024!
Geef een reactie