Het weekeinde dient zich aan. Langzaam wordt het donker, alsof iemand het licht dimt. Vanuit mijn vaste plek in de woonkamer kijk ik uit over de daken. Het is een zonnige dag geweest, en het leek alsof het laatste goud van de zon zich nog even vasthield aan de rand van de wereld.
Op tafel ligt een blaadje met daarop één zin, eenvoudig opgeschreven maar met een gewicht dat je niet meteen ziet.
Er zijn antwoorden die alleen maar meer vragen oproepen.
Dan moet ik glimlachen. Niet omdat ik het begrijp, maar juist omdat ik dat niet hoef. Vaker merk ik hoe snel de neiging er is om het leven te willen doorgronden. Alsof alles een reden moet hebben. Alsof elke emotie eerst verklaard moet worden voordat ik haar mag vertrouwen. Alsof voelen pas mag wanneer het logisch wordt.
Maar sommige dingen laten zich niet vangen. Dan denk ik aan dat warme gevoel dat zich soms ineens aandient, zonder waarschuwing, zonder aanleiding. Aan hoe één zin, één blik of één moment ineens iets kan raken waarvan je niet wist dat het geraakt wilde worden. Niet te benoemen, maar wel te voelen.
En toch begint bij mij vrijwel meteen het zoeken. Waarom voel ik dit? Klopt het wel? Waar komt het vandaan? Alsof een gevoel zich eerst moet bewijzen voordat het bestaansrecht krijgt. Even leun ik achterover, buiten wordt het stiller, maar vanbinnen juist niet.
Misschien zit de rust niet in het vinden van antwoorden, maar in het stoppen met alles te willen verklaren. Misschien hoeft niet ieder gevoel ontleed te worden voordat het er mag zijn. Sommige dingen ontstaan gewoon, klein, stil en zonder logica. Misschien begint accepteren wel precies op het moment dat ik ophoud om alles eerst te willen begrijpen.
Even sluit ik mijn ogen. Wat zou er gebeuren als ik niet langer probeer te begrijpen waarom ik dingen voel, maar gewoon begin met accepteren? Niet omdat het logisch is, niet omdat het moet, maar omdat het er al is. Gewooneven voelen wat er al die tijd misschien al aanwezig was.
Buiten is het licht inmiddels verdwenen. Achter de ramen van de huizen gaat het leven gewoon door. Mensen praten, lachen, denken, twijfelen, voelen. Niemand die alles begrijpt, en misschien hoeft dat ook niet.
En heel soms, wanneer ik stop met zoeken naar het waarom, merk ik dat ik al dichter bij mezelf ben dan ik dacht.
Geef een reactie