De dag zit erop. Het was druk en ik merk dat ik nog niet echt tot rust ben gekomen. Daarom besluit ik nog even een stuk te gaan fietsen. Geen plan en geen vaste route. Muziek aan en gewoon gaan. Na een tijdje fiets ik mijn oude wijk in. Zonder dat ik het doorheb, moet ik glimlachen. Ik herken nog veel. Straten waar ik vroeger bijna dagelijks kwam, een paar huizen, een hoek waarvan ik precies weet wat erachter ligt. Een stukje verder zet ik mijn fiets neer en loop de straat in waar ik ben opgegroeid.
Als ik de hoek om ga, vertraag ik vanzelf. Daar staat het huis nog. Het ziet er eigenlijk nog heel vertrouwd uit en toch is het natuurlijk niet meer hetzelfde. Achter de ramen brandt licht, maar daar woont nu iemand anders. Andere mensen, andere gesprekken en inmiddels waarschijnlijk ook heel andere herinneringen. Toch blijft het vreemd om naar een huis te kijken waarin zoveel van mijn eigen leven zich heeft afgespeeld.
Ik blijf even staan. Niet omdat ik terug wil, want dat kan niet en dat hoeft ook niet. Maar zo’n plek doet iets met je. Ineens komen er dingen boven waar je al jaren niet meer aan hebt gedacht. Kleine momenten, mensen, gesprekken. Sommige herinneringen zijn mooi, andere wat minder. Ik loop door naar het parkje ernaast en ga op een bankje zitten. Even heb ik behoefte aan een momentje mijmeren.
Hoe ouder ik word, hoe meer ik merk dat je onderweg behoorlijk wat met je meeneemt. Mooie ervaringen natuurlijk, maar ook dingen die nooit helemaal zijn afgerond. Een gesprek dat anders had gekund. Een keuze waar je nog weleens aan terugdenkt. Iets wat je had willen zeggen maar op dat moment niet zei. Meestal denk ik daar niet zo bewust over na, maar vanavond komen een paar van die dingen ineens voorbij.
Vroeger probeerde ik zulke gedachten vooral weer weg te stoppen. Niet te lang bij stilstaan en gewoon doorgaan. Dat werkt ook best een tijd. Tot zo’n herinnering ineens weer opduikt en je merkt dat hij blijkbaar toch niet helemaal verdwenen is. Misschien hoeft dat ook niet. Het gaat er helemaal niet om dat je het verleden moet loslaten. Ik weet eigenlijk niet eens of dat altijd kan. Het is gebeurd en het hoort bij mij, of ik dat nu prettig vind of niet. Wat ik wel kan doen, is er anders naar leren kijken.
Terwijl ik daar zit, denk ik aan een paar momenten die ik achteraf graag anders had aangepakt. Woorden die ik anders had willen kiezen. Dingen die ik beter had willen begrijpen. Ook mezelf trouwens. Want ik kijk nu met de ogen van iemand die jaren verder is naar degene die ik toen was. Dat maakt het makkelijk om achteraf te bedenken wat er allemaal anders had gemoeten. Maar dat is denk ik niet helemaal eerlijk.
Ik wist toen niet wat ik nu weet, maakte keuzes met de kennis, ervaring en gevoelens die ik op dat moment had. Sommige keuzes waren goed, andere misschien niet. Daar hoef ik niets aan te veranderen of mooier van te maken. Het is zoals het is gegaan. Dat besef maakt het niet ineens allemaal opgelost, maar het haalt er wel iets vanaf.
Misschien is dat voor mij wat opruimen betekent. Niet vergeten en ook niet doen alsof iets nooit gebeurd is. Gewoon af en toe stilstaan bij wat je nog met je meedraagt en jezelf afvragen of het nog steeds zoveel ruimte nodig heeft. Sommige dingen mogen blijven. Andere kunnen misschien eindelijk wat kleiner worden.
Het is ondertussen donker geworden en ik voel de kou van het bankje door mijn broek heen trekken. Aan de overkant brandt licht achter de ramen. Ik zie iemand door een kamer lopen en moet even denken aan het huis waar ik net voor stond. Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen verhaal. Dingen waar je met plezier aan terugdenkt en dingen waar je liever niet te vaak meer aan denkt.
Dit hoort gewoon bij ouder worden, denk ik. Dat je niet alleen steeds meer herinneringen verzamelt, maar er af en toe ook opnieuw naar kijkt. Niet om alles uit te pluizen of overal alsnog een antwoord op te vinden, maar om te merken dat sommige dingen inmiddels anders voelen dan vroeger. Ik blijf nog even zitten en kijk naar de huizen tegenover me.
Het verleden gaat nergens heen. Dat hoeft ook niet. Maar ik hoef ook niet alles wat ooit gebeurd is mijn hele leven op dezelfde manier met me mee te dragen. Dat vind ik eigenlijk wel een prettige gedachte. Ik sta op en loop terug naar mijn fiets. Inmiddels heb ik het koud genoeg gekregen en het is tijd om naar huis te gaan. Ik stap op, zet mijn muziek weer aan en besluit niet de kortste route te nemen. Gewoon nog even fietsen.
En als ik mijn oude wijk weer uit rijd, voelt het alsof er niets bijzonders is gebeurd. Maar toch voelt het iets lichter.
Geef een reactie