De dag is voorbij, het was een hectische dag en ik besluit nog even een stuk te gaan fietsen. Gedachteloos stap ik op en fiets weg, muziek aan en gaan. Na verloop van tijd fiets ik mijn oude wijk in en krijg spontaan een glimlach. Een paar meter verder zet ik de fiets weg en loop de straat in waar ik ooit ben opgegroeid. Het is vreemd hoe vertrouwd iets kan voelen en tegelijkertijd zo ver weg. Als vanzelf vertragen mijn stappen wanneer ik de hoek om ga. Daar staat het nog, het huis waar ik ben opgegroeid.
Niet veranderd, en toch volledig anders, het licht achter de ramen is nu van iemand anders. Een ander leven, andere stemmen, andere herinneringen die zich daar langzaam vormen. En toch, ergens tussen die muren, ligt nog iets van mij. Even blijf ik staan, niet om terug te gaan, dat kan niet, maar om te voelen wat er nog is.
Het leven, denk ik, lijkt steeds meer op een huis dat je met je meedraagt. Kamer na kamer gevuld met wat ooit belangrijk was. Sommige ruimtes zijn licht en open. Andere gesloten, stoffig, het zijn plekken waar je liever niet meer komt. En toch neem ik ze allemaal mee.
Vroeger voelde dat anders, lichter, alsof alles nog moest beginnen. Maar met de jaren merk ik dat er iets bij komt, niet alleen ervaringen maar ook gewicht, van dingen die blijven hangen. Gesprekken die nooit zijn afgerond, keuzes die ergens nog zachtjes tegen me blijven fluisteren. In gedachten ga ik zitten, op een bankje in het naastgelegen parkje. Even niet meer lopen, want de beweging zit nu in mijn hoofd.
Misschien, besef ik, is het geen kwestie van loslaten. Misschien is het tijd om op te ruimen. Niet door dingen weg te duwen, dat heb ik geprobeerd. Zoiets werkt even, tot het zich weer aandient, subtiel, maar aanwezig. Nee, opruimen vraagt iets anders, het vraagt aandacht, eerlijkheid en de bereidheid om er naar te kijken, ook als het schuurt.
In gedachten trek ik een lade open. Daar liggen ze. Momenten die ik liever had overgeslagen. Woorden die ik anders had willen kiezen. Stiltes die te lang duurden. En ook stukken van mezelf die ik toen nog niet begreep. Vroeger zou ik die lade snel weer dicht hebben gedaan. Nu blijf ik even kijken, wat rommelen. Niet om mezelf te veroordelen, maar om te erkennen dat het er is geweest. Dat het deel is van mijn verhaal. Het is geen last, maar het voelt als iets dat gezien wil worden. Misschien is dat wel wat schoonmaken echt betekent, niet wissen maar ordenen.
Wat als ik het anders had gedaan, denk ik. Van sommige herinneringen maak ik een verhaal, niet om ze mooier te maken, maar om ze een plek te geven. Een soort ritueel waarbij ik even stilsta, erdoorheen adem en wellicht iets loslaat. Misschien laat ik een gedachte los, een oud oordeel, of een beeld van mezelf dat al lang niet meer klopt. Geen groot gebaar, meer een zachte afronding. Alsof ik losse draden voorzichtig samenbreng, zodat het geen rafels meer zijn maar weer een geheel.
Buiten is het donker geworden, de kou trekt langzaam op vanuit het bankje waar ik zit. Achter de ramen tegenover me brandt licht. Mensen die leven, ieder met hun eigen kamers, hun eigen verzamelingen, hun eigen stille opruimwerk dat niemand ziet. Leunend achterover besef ik dat het verleden niet verdwijnt, en dat hoeft ook niet, maar het kan wel lichter worden. Niet door het weg te stoppen, maar door het aan te kijken en het te begrijpen op een manier die niet met logica begint, maar met zachtheid.
En misschien is dat het enige wat ik echt hoef te doen. Af en toe de deur openen, het stof zien, en dan rustig beginnen met opruimen. Stukje bij beetje, niet alles tegelijk. Precies genoeg om weer vrij te kunnen ademen. Dan sta ik op, loop richting mijn fiets en ga naar huis. Wel met een omweg, muziek aan, en het gevoel dat het goed is.
Geef een reactie