De dag begon vroeg en rustig. Ik had geen haast, niet dat gevoel van moeten, maar wel die lekkere spanning die je voelt als je weet dat er iets bijzonders op je wacht. Buiten hing die typische Zwitserse ochtendfrisheid in de lucht terwijl ik aan het ontbijt zat met een stuk Butterzopf, mijn gedachten ondertussen al half tussen de bergen. Rugzak klaar, drone mee, camera’s opgeladen. Nog één keer controleren of alles in de rugzak zit en daarna de auto in, richting Stechelberg. Deze rit noem ik altijd ‘naar het einde van de wereld rijden’. De weg stopt namelijk echt in Stechelberg en daarna zijn er alleen nog maar bergen, wandelpaden en natuurlijk de kabelbaan richting Schilthorn.
Via het kabelbaanstation kun je nog de oude kabelbaan nemen die langzaam omhoog klimt naar Gimmelwald. Dat blijft zo’n bijzonder dorp. Klein, met oude houten huizen, smalle paadjes, bloemenbakken aan verweerde balkons en een heerlijke sfeer. Niemand heeft daar haast, er is geen drukte, alleen rust, koeienbellen en bergen. Beneden in het dal hoor je nog ergens het gewone leven, maar hierboven verdwijnen die geluiden langzaam en ervaar je vooral rust.
Bij het uitlopen van het kabelstation keek ik nog één keer in Komoot, waar ik de wandeling had uitgezet. Vijf kilometer heen, vijf terug. Duizend hoogtemeters. Op papier klinkt dat nog goed te doen. Tot je bedenkt dat die duizend meter echt steil omhoog gaan. Ik hoorde Elly haar stem weer in mijn hoofd: “Weet je wel hoe steil dat is?” Toen ik de route thuis maakte, had ik dat nog lachend weggewuifd. Zal wel meevallen, dat dacht ik toen nog.
Aan de rechterkant zag ik in de verte Bryndli Peak liggen. Vorig jaar stond ik daar nog bovenop en meteen kwamen de herinneringen aan die wandeling weer terug. Maar vandaag lag het pad aan de andere kant van het dal. Verder omhoog en ook een stuk wilder. De piek waar ik nu heen moest lag nog ver weg, maar zag er vanaf hier al behoorlijk uitdagend uit. Zo’n berg waarvan je diep van binnen eigenlijk meteen weet dat hij je gaat slopen, alleen wil je dat op dat moment nog niet toegeven.
De route begon verraderlijk vriendelijk. Eerst zelfs een klein stukje dalen vanuit Gimmelwald, richting de Sefinen Lütschine. Een smal houten bruggetje over het kolkende water. Nog even voelde de wandeling licht en ontspannen. Maar direct daarna begon het echte werk.
Het pad dook het bos in en ging vrijwel meteen steil omhoog. Geen rustig wandelpad, geen geleidelijke klim. Boomwortels, losse stenen, zand en scherpe bochten tussen de bomen door. De eerste honderden meters waren genoeg om te begrijpen dat dit geen gewone wandeling was. Ik bleef wachten op dat moment waarop het wat vlakker zou worden, maar dat moment kwam niet. Integendeel, sommige stukken tikten richting de 45 procent stijging. Echt wandelen was het eigenlijk niet meer. Het was vooral blijven klimmen, je ritme proberen te vinden en ondertussen je ademhaling onder controle houden.
Af en toe bleef ik even staan. Natuurlijk om op adem te komen, want dat was inmiddels ook wel nodig. Maar vooral omdat het uitzicht iedere keer weer een goede reden was om even achterom te kijken. Hoe hoger ik kwam, hoe meer ik van het dal kon zien. Ook de bergen achter me kwamen steeds verder tevoorschijn en het uitzicht werd eigenlijk met iedere hoogtemeter alleen maar mooier.
Hoe hoger ik kwam, hoe stiller het werd. In het bos kwam ik bijna niemand tegen, slechts één stel ergens onderweg. Verder hoorde ik alleen het geluid van mijn schoenen op het grind, mijn eigen ademhaling en af en toe het geruis van water ergens diep beneden. Die rust was heerlijk. Je bent op zo’n moment even helemaal weg van alles beneden. Geen werk, verantwoordelijkheden of volle agenda’s waar je mee bezig bent. Je denkt eigenlijk maar aan één ding en dat is de volgende stap omhoog.
Toen ik uiteindelijk het bos uitkwam, zag ik pas echt waar ik mee bezig was. Voor me lag de steile en open helling naar Tanzbödeli. Van beneden leek het bijna onmogelijk dat daar eigenlijk een pad liep, maar tussen het gras, de stenen en rotsen zag ik kleine zigzagpaadjes omhoog lopen. Vanaf dat moment werd het steeds minder wandelen en steeds meer klimmen. Op sommige stukken had ik zelfs mijn handen erbij nodig. Regelmatig stond ik even stil om op adem te komen en keek ik omhoog naar de top, die voor mijn gevoel maar nauwelijks dichterbij kwam.
En toch gebeurt er onderweg iets op zulke momenten. Juist wanneer het zwaar wordt, je benen moe beginnen te worden en je hartslag omhooggaat, merk ik dat het in mijn hoofd steeds rustiger wordt. Je bent niet meer met van alles tegelijk bezig, maar alleen nog met ademhalen, bewegen en doorgaan. Misschien is dat precies waarom ik dit soort wandelingen nodig heb. Even weg van alles wat normaal gesproken aandacht vraagt, zoals werk, verantwoordelijkheden, mantelzorg en het gevoel dat je altijd beschikbaar moet zijn. Natuurlijk zijn die dingen niet ineens weg als ik in de bergen ben, maar voor een paar uur hoef ik er even niet mee bezig te zijn. Op zo’n moment ben ik alleen bezig met waar ik ben, wat ik aan het doen ben en de volgende stap omhoog.
De laatste meters naar Tanzbödeli waren het zwaarst. Het was inmiddels meer rots dan pad, met losse stenen en kleine stukken waar ik echt even moest klauteren. Maar ineens was daar het plateau. Wat ik toen nog niet wist, was hoe bijzonder deze plek zou zijn. Je klimt de laatste meters omhoog, stapt het grasplateau op en blijft eigenlijk als vanzelf even stilstaan. Het uitzicht dat daar voor je ligt is echt geweldig en na die zware klim moest ik het eerst maar eens rustig in me opnemen. Wat een plek, wat een uitzicht!
Tanzbödeli betekent letterlijk ‘dansvloer’ en is een hooggelegen groen plateau tussen het Sefinen- en Lauterbrunnendal. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht op de bergen die overal om je heen liggen. Je kijkt onder andere uit op de Jungfrau, Gletscherhorn, Breithorn en Tschingelhorn. Op verschillende plekken zie je gletsjers tegen de donkere rotswanden liggen en diep beneden liggen de valleien. In de verte zie je watervallen en ondertussen trekken de wolken langzaam tussen de bergtoppen door. Als je hier staat, begrijp je ook meteen waarom het Lauterbrunnental een inspiratiebron was voor Tolkien en waarom het zo vaak in verband wordt gebracht met Rivendell.
Het was bewolkt die middag, maar juist dat gaf de plek iets bijzonders. Geen strakblauwe lucht of perfect weer, maar wolken die tussen de bergen en toppen bleven hangen. Het maakte het uitzicht misschien wel mooier en indrukwekkender. En het mooiste was misschien nog wel dat ik daar helemaal alleen stond. Geen stemmen en geen drukte, alleen de wind, de wolken en de bergen om me heen. Voor heel even had ik het gevoel dat ik de hele Jungfrau-regio voor mezelf had.
Na een tijd daar boven gezeten te hebben, wat gegeten, gekeken, gefilmd en vooral geprobeerd alles in me op te nemen, begon ik aan de terugweg. Die bleek misschien nog wel zwaarder dan de klim omhoog. Het was inmiddels licht begonnen te regenen, waardoor het losse grind en de rotsachtige paden steeds gladder werden. Mijn benen waren moe en bij iedere stap moest ik goed opletten waar ik mijn voeten neerzette. Vooral op de steile stukken naar beneden was volledige concentratie nodig om niet uit te glijden. De klim omhoog was zwaar geweest, maar de afdaling deed daar zeker niet voor onder.
Toen uiteindelijk de eerste houten huizen van Gimmelwald weer in beeld kwamen, wist ik dat het einde van de wandeling in zicht was. Na uren in de bergen kwam ik langzaam weer terug in het dorp waar ik die ochtend was begonnen. Kapot was ik. Echt kapot. Maar tegelijkertijd ook ontzettend voldaan en blij dat ik deze tocht had gemaakt.
Sommige wandelingen vergeet je na verloop van tijd een beetje. Het was een mooie dag, je hebt mooie foto’s gemaakt en daarna ga je weer verder. Maar er zijn ook wandelingen waar je jaren later nog steeds aan terugdenkt. De Tanzbödeli Trail is er voor mij zo één geworden. Niet alleen vanwege het geweldige uitzicht of omdat de klim zo zwaar was, maar vooral vanwege alles wat ik die dag onderweg heb ervaren. De rust, de inspanning, de momenten waarop ik twijfelde en uiteindelijk toch iedere keer weer doorging. Het was een pittige tocht, maar juist daardoor eentje die ik niet snel zal vergeten.
Geef een reactie