Sommige momenten glijden voorbij zonder dat je weet dat het de laatste was. Het is niet iets dat zich aandient als de laatste keer, geen punt dat je bewust zet. Het gebeurt ergens onderweg, bijna ongemerkt.
Je merkt het pas achteraf, in plaatsen of op plekken waar je vroeger vaak kwam, Op paden die je kende zonder erbij na te denken. Ineens besef je dat het jaren geleden is dat je er voor het laatst bent geweest. Niet omdat je er niet wilde zijn, maar omdat het leven zich er stilletjes tussen heeft geschoven.
De tochten op de racefiets veranderen ook. Waar je ooit zonder nadenken opstapte en de dag zich vanzelf vulde, maak je nu vaker een afweging. Tijd, energie, verplichtingen, het vanzelfsprekende maakt plaats voor iets dat bewuster gekozen moet worden. Je voelt dat je lichaam anders reageert, iets minder makkelijk, iets minder snel. Blessures zijn niet meer dingen die je negeert, maar iets waar je rekening mee houdt. En ergens, als je eerlijk bent naar jezelf, weet je dat het onoverwinnelijkheid gevoel van vroeger niet meer vanzelfsprekend is.
Vakanties ondergaan ongeveer het zelfde lot. Plekken die ooit vertrouwd voelden, zijn veranderd. Of je bent zelf veranderd. Grenzen verschuiven, letterlijk en figuurlijk. Waar je vroeger spontaan naar toe ging vraagt het nu meer inzet, meer planning, soms zelfs meer moed. Je kiest voor meer vertrouwde plekken. En tegen jezelf zeg je dat je ook nog terug gaat naar die andere plekken Ooit. Wanneer het uitkomt. Wanneer je weer tijd hebt.
Maar de tijd doet wat hij altijd doet, hij versnelt. Niet in het echt natuurlijk, maar wel voor je gevoel. Jaren glijden voorbij, en wat dichtbij voelt, blijkt ineens verder weg dan gedacht. En dan komt die vraag, bijna onvermijdelijk. Wat heb ik eigenlijk gedaan met de tijd die er was?
Misschien zit het antwoord niet in wat je nog wilt inhalen, maar in wat je nu kunt doen. In het vertragen, het bewust kijken naar wat er wél is. De weg onder je wielen, de paden onder je voeten, het landschap dat zich langzaam ontvouwt. De kleine momenten die vroeger vanzelfsprekend waren en nu ineens waarde krijgen.
Want, de kern is dat niets blijft zoals het is. Dat alles beweegt, verandert en soms ook verdwijnt. En in die kern zit iets kostbaars. Dus als het kan, stap op die fiets of trek je wandelschoenen aan. Niet omdat het moet, maar omdat het nog kan. Omdat vandaag er is, en morgen altijd een beetje ongewis blijft.
Geef een reactie