Tijd doet iets met de dingen die pijn hebben gedaan. Ze verdwijnen niet en je vergeet ze ook niet zomaar, maar na verloop van tijd verandert er wel iets. Wat eerst scherp en dichtbij voelde, krijgt langzaam wat meer afstand. De herinnering blijft, maar de pijn die erbij hoorde wordt meestal minder. Wat overblijft kun je misschien het beste vergelijken met een litteken. Je weet dat het er zit, maar je voelt het niet iedere dag.
Sommige van die littekens horen bij momenten waar ik liever niet te vaak aan terugdenk. Andere herinneren me juist aan een periode waarin ik moest doorzetten of opnieuw mijn weg moest vinden. Soms merk ik dat iets van vroeger nog steeds gevoelig ligt, terwijl ik van andere dingen bijna vergeten ben hoeveel moeite ze me ooit hebben gekost. Blijkbaar verandert niet alleen de herinnering met de jaren, maar ook de manier waarop ik ernaar kijk.
Uiteindelijk hoeft het ook niet te gaan over wat er precies is gebeurd of hoeveel pijn iets heeft gedaan. Belangrijker is wat je daarna hebt gedaan en hoe je verder bent gegaan. Sommige ervaringen hebben me veranderd en andere hebben gewoon een plek gekregen. Ze horen bij mijn verhaal, maar ze zijn niet het hele verhaal.
En ik denk dat dat wel genoeg is. Niet alles hoeft opgelost of vergeten te worden. Sommige dingen mogen gewoon blijven waar ze inmiddels zijn: ergens achter me, als onderdeel van wie ik ben geworden, zonder dat ze iedere dag nog hoeven te bepalen hoe ik me voel.
Geef een reactie