Het weekend is begonnen. Het was een mooie dag en vanuit mijn stoel kijk ik naar buiten. Het wordt langzaam donker en op een paar plekken gaan de eerste lampen aan. Ik zit hier wel vaker zo aan het einde van de dag. Even niets hoeven en gewoon wat voor me uit kijken.
Op tafel ligt een blaadje waarop ik eerder een zin heb geschreven: Er zijn antwoorden die alleen maar meer vragen oproepen. Ik moet er een beetje om glimlachen. Volgens mij heb ik nogal de neiging om dingen te willen begrijpen. Als iets me bezighoudt, wil ik weten waarom. Waar komt het vandaan, waarom raakt iets me en wat zegt dat dan? Op zich is daar niets mis mee. Het heeft me vaak genoeg geholpen om dingen op een rijtje te krijgen, maar soms maak ik het mezelf er ook behoorlijk ingewikkeld mee.
Dat geldt vooral voor gevoelens. Er kan zomaar iets gebeuren waardoor ik geraakt word. Een gesprek, een opmerking, muziek die op het juiste moment voorbijkomt of soms gewoon een gedachte. Het kan iets kleins zijn en toch blijft het hangen. En bijna meteen begint mijn hoofd ermee. Waarom doet dit iets met me? Waar komt dat vandaan? Betekent het iets? Moet ik er iets mee? Voor ik het weet, ben ik niet meer aan het voelen wat er gebeurt, maar vooral aan het nadenken over waarom het gebeurt.
Ik leun wat achterover in mijn stoel en kijk weer naar buiten. Misschien hoeft dat helemaal niet altijd. Misschien is niet overal een verklaring voor nodig. Een gevoel kan er ook gewoon zijn zonder dat ik meteen hoef te weten waar het vandaan komt of wat het betekent. Dat klinkt eigenlijk heel eenvoudig, maar ik vind het nog best lastig.
Want begrijpen geeft ook houvast. Als ik iets kan verklaren, kan ik het een plek geven en weet ik ongeveer wat ik ermee moet. Alleen werkt dat blijkbaar niet met alles. Sommige dingen worden niet duidelijker als je er langer over nadenkt. Soms krijg je er alleen maar meer vragen bij. Misschien is dat ook wel waarom die zin op tafel me bijblijft.
Ik hoef niet altijd meteen een antwoord te hebben. Misschien mag ik soms gewoon denken: dit doet iets met me. Punt. Zonder er direct achteraan te vragen waarom en zonder te bepalen of het verstandig, logisch of terecht is. Gewoon eerst eens kijken wat er gebeurt als ik het laat zijn. Misschien komt het antwoord later en misschien ook niet. Dat hoeft dan ook niet meteen een probleem te zijn.
Buiten is het inmiddels donker. In de huizen tegenover me brandt licht en af en toe zie ik iemand langs een raam lopen. Het gewone leven gaat verder terwijl ik nog een keer naar het blaadje op tafel kijk. Er zijn antwoorden die alleen maar meer vragen oproepen. Misschien laat ik het daar vanavond maar gewoon bij.
Geef een reactie