De dagen worden korter, en in de lucht hangt een geur die alleen de herfst kent. Vochtige aarde, vallende bladeren en herinneringen die zich zachtjes melden, alsof ze altijd al op de loer lagen.
Dit is de tijd van het jaar waarin ik even stilval. Niet omdat het moet, maar omdat het vanzelf zo gaat. Dan kijk ik terug op de weg die ik de afgelopen periode heb afgelegd, op momenten die me gevormd hebben, soms met een scherpte die ik niet had zien aankomen.
Twee jaar geleden ongeveer ging het ineens slechter met mijn moeder, zes weken later dat jaar was ze er niet meer. De tijd heeft sindsdien een ander ritme gekregen, rustiger, bewuster. Sinds die tijd is er ook de mantelzorg voor mijn vader, met liefde, met aandacht. Iets dat je niet kiest, maar dat je gewoon doet. Soms, als ik daar daar ben, denk ik dat de stilte in huis meer zegt dan woorden ooit zouden kunnen.
Weet je, het leven ís mooi, misschien juist omdat het zo kwetsbaar is. Ik zie schoonheid in kleine dingen: de geur van nat gras na regen, het spel van licht door de herfstige bomen, een poes die mij op straat begroet, een onverwachte glimlach van een vreemde. Dingen die ik vroeger haastig voorbij liep, maar nu koester alsof ze mooie geheimen met zich mee dragen. Ik ben een tevreden mens, misschien zelfs wel gelukkig.
In het bos hoor ik hoe de bladeren fluisteren. Ze herinneren me eraan dat alles zijn tijd heeft, dat elke dag telt maar niet geteld hoeft te worden. Niet de cijfers maken het verschil, maar wat je ermee doet, of beter nog, wat je erdoor voelt.
Ergens in dat spel van licht en schaduw bekruipt me het gevoel opnieuw. Het leven is geen race maar een reis, en onderweg laat je je leiden door kleine tekens. Een blik, een melodie, een herinnering die zomaar opduikt, een verlangen dat zich niet laat dwingen.
Niet alles hoeft. Niet alles hoeft af. Het mag gewoon zijn, net als de herfst zelf: een seizoen van afscheid, maar ook van die zachte belofte dat er altijd iets nieuws komt. Met de kraag iets omhoogtrekkend en de wind die langs me strijkt, weet ik één ding zeker. Niets is vanzelfsprekend, en juist daarom is alles waardevol.
En met mijn gedachten ergens tussen wat was en wat nog komt, wandel ik in stilte verder. Dromend met mijn ogen open en een warm gevoel van binnen, want je weet nooit wat de toekomst nog kan brengen.
Geef een reactie