De dagen worden korter en buiten is het duidelijk herfst geworden. De lucht is vochtiger, overal liggen bladeren en ’s morgens is het weer wat langer donker. Het is ieder jaar zo’n periode waarin ik vanzelf wat meer terugkijk. Niet heel bewust, het gebeurt gewoon.
Misschien heeft dat ook te maken met wat er de afgelopen jaren is gebeurd. Ongeveer twee jaar geleden ging het ineens slechter met mijn moeder. Zes weken later was ze er niet meer. Zo snel kan het dus gaan. Sindsdien kijk ik toch anders naar tijd en naar de dingen die vanzelfsprekend lijken.
Er is sindsdien ook de zorg voor mijn vader. Mantelzorg heet dat dan, maar zelf denk ik daar eigenlijk niet zo over na. Je doet wat nodig is. Je gaat langs, helpt met dingen, drinkt samen koffie en probeert er gewoon te zijn. Soms is het praktisch, soms gezellig en soms is het stil. Vooral die gewone momenten zijn me steeds meer gaan bijblijven.
Misschien ben ik daardoor ook meer gaan letten op kleine dingen. De geur van nat gras na een regenbui, zonlicht tussen de bomen, een poes die op straat even naar me toe komt of iemand die zomaar naar je glimlacht. Vroeger liep ik daar waarschijnlijk net zo makkelijk aan voorbij. Nu merk ik het vaker op. Niet omdat ik overal iets bijzonders achter zoek, maar gewoon omdat ik er meer oog voor heb gekregen.
En ondanks alles vind ik het leven mooi. Misschien waardeer ik het zelfs meer dan vroeger. Ik ben een tevreden mens en als ik eerlijk ben, denk ik dat ik mezelf ook gewoon gelukkig mag noemen. Niet omdat alles altijd goed gaat, maar omdat geluk voor mij steeds minder te maken heeft met alles voor elkaar hebben.
Als ik door het bos loop, denk ik daar weleens over na. Over hoe snel dingen kunnen veranderen en hoe weinig daarvan uiteindelijk in onze handen ligt. Dat klinkt misschien zwaar, maar zo voelt het voor mij niet. Eerder andersom. Het maakt gewone dagen juist belangrijker. Niet omdat iedere dag bijzonder moet zijn, maar omdat ook een heel gewone dag de moeite waard kan zijn.
Ik hoef ook niet meer overal zoveel haast mee te hebben. Niet alles hoeft vandaag, niet alles hoeft af en niet ieder plan hoeft uiteindelijk uitgevoerd te worden. Sommige dingen lopen anders dan je had gedacht en soms komt er iets op je pad waar je nooit rekening mee had gehouden. Dat hoort er blijkbaar ook bij.
Misschien past de herfst daarom wel zo goed bij dit soort gedachten. Je ziet de omgeving veranderen en weet dat je daar niets aan hoeft te doen. Het gebeurt gewoon. En misschien geldt dat voor onszelf ook wel een beetje. We veranderen door wat we meemaken, vaak zonder dat we precies merken wanneer dat gebeurt.
Ik trek mijn kraag wat verder omhoog en wandel door. Mijn gedachten gaan van mijn moeder naar mijn vader, van vroeger naar nu en af en toe naar wat er misschien nog voor me ligt. Ik weet inmiddels dat weinig in het leven vanzelfsprekend is. Maar misschien is dat juist een goede reden om wat vaker te kijken naar wat er vandaag wél is. En met die gedachte wandel ik rustig verder.
Geef een reactie