Soms merk je pas dat er iets veranderd is als je er even bij stilstaat. Niet omdat er om je heen ineens van alles anders is. Het leven gaat gewoon door, de dagen vullen zich en je doet wat je altijd doet. Maar ergens merk je dat iets wat vroeger vanzelf ging, niet meer zo vanzelfsprekend is. Iets waar je energie van kreeg, waar je enthousiast van werd en waar je eigenlijk nooit zo over nadacht. En op een gegeven moment besef je dat daar minder van is. Het is niet helemaal weg, maar het voelt ook niet meer zoals vroeger.
Weet je, ik heb lang gedacht dat je zoiets als passie moest vasthouden. Dat je er zuinig op moest zijn en dat je iets moest doen als je merkte dat het minder werd. Opnieuw zoeken naar wat je enthousiast maakte, jezelf proberen te motiveren en hopen dat het oude gevoel weer terugkwam. Maar ik begin steeds meer te denken dat het zo niet werkt. Hoe harder je probeert om iets terug te krijgen, hoe moeilijker het soms juist wordt. Sommige dingen laten zich blijkbaar niet dwingen.
Omdat ik wilde begrijpen waar dat gevoel vandaan kwam, ben ik erover gaan lezen. Vooral om te kijken of anderen dit ook herkenden. Zo kwam ik een verhaal tegen over een schrijfster die een tijdlang niet meer goed wist hoe ze verder moest met haar werk. Ze ging tuinieren. Niet omdat ze dacht dat daar het antwoord lag, maar gewoon omdat ze het fijn vond om met haar handen bezig te zijn. Even niet nadenken over wat er moest of wat het moest opleveren. En juist op zo’n moment, terwijl ze in de tuin bezig was, kwam ineens het idee waar ze al die tijd naar had gezocht. Niet doordat ze er zo haar best voor deed, maar misschien juist doordat ze dat even niet deed.
Dat verhaal bleef bij me hangen. Misschien hoeft niet alles voort te komen uit passie of uit iets waar je helemaal voor gaat. Nieuwsgierigheid is soms al genoeg. Iets doen of ergens induiken, gewoon omdat je het interessant vindt. Zonder dat het ergens toe hoeft te leiden en zonder dat je vooraf hoeft te weten wat het je gaat brengen. Dat haalt de druk eraf, je hoofd is even met iets anders bezig en juist daardoor ontstaat er ruimte voor nieuwe gedachten.
Ik denk dat daar voor mij wel de verandering zit. Dat ik niet zo hard op zoek hoef naar het enthousiasme van vroeger. Ik kan ook gewoon kijken naar wat nu mijn aandacht trekt. Iets proberen omdat ik er zin in heb, ook al lijkt het klein of heeft het verder geen duidelijk doel. Misschien komt dat oude gevoel dan terug en ontstaat er juist wat nieuws. Eén klein vonkje, ergens onderweg, is soms al genoeg om weer iets in gang te zetten.
Geef een reactie